Kies uw profiel:

  1. Nieuw profiel

Natascha Stroo - Live versus Livestream

 
In de begin- en tevens hoogtij-jaren van KZ in de League zat ik met enige regelmaat in de supportersbus. De bus reisde het hele land door. Van Nic. en DOS’46 in het uiterste noorden van het land, via Dalto en DVO in het midden tot PKC en Deetos in het zuidwesten van het land. De bus reed overal naartoe en zat altijd propvol. Achterin zat de jeugd en rook het zoet door de enorme hoeveelheden snoep die daar doorheen gingen. Voorin zaten de ouderen met thermoskannen koffie, stroopwafels en voor de terugreis flessen wijn, blokjes kaas en worst, bladerdeeghapjes en gevulde wraps. Tussen de ouderen en de jeugd zaten wij, het middensegment. Wij aten van beide walletjes.

Sinds enige jaren reis ik niet meer mee met de bus. Mijn zoon behoort niet meer de groep die achterin de bus plaatsneemt. Hij leidt zijn eigen (volwassen) leven en dat geeft mij sinds een aantal jaren de ruimte en gelegenheid om ook eens andere dingen in het weekend te ondernemen.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik KZ niet meer volg. Dankzij de livestream kun je tegenwoordig, waar je ook bent. de ploeg volgen, vaak ook met deskundig commentaar. Met de laptop op schoot, onder een dekentje op de bank, slofjes en de kaarsjes aan. KZ kijken is tegenwoordig het meest romantische wat ik doe. Je hoeft niet eens binnen de landgrenzen te blijven om te kijken. Twee weken geleden zat ik, nadat ik genoten had van de gigantische regendouche, met natte haren en in een comfortabele badjas op mijn kingsize bed in een super chique hotelkamer in Stockholm onder het genot van een glaasje wijn en een borrelnootje uit de minibar te kijken naar de prestaties van onze ploeg in een sporthal in Bennekom.

De livestream is een geweldige service aan de supporters, maar de spelers schieten er weinig mee op. Zij hebben geen idee dat ik daar in die hotelkamer in Stockholm “Hup Anouk en Hup Joost” zit te schreeuwen. Ik besloot dan ook om maar weer eens mee te gaan met de bus. Lekker op een zondagmiddag naar Delft. Niet te ver weg en op tijd weer thuis. Inmiddels behoor ik niet meer tot het middensegment en nam ik dus plaats voorin de bus. In mijn tas zat weliswaar geen thermosfles koffie, maar aan de terugreis had ik gedacht in de vorm van een zak taco chips met een pot quacamole dip. De heenreis naar Delft verliep allesbehalve rustig. Even was er een moment dat ik dacht het leven te laten op de A4. Een enorme knal, de bus zwiepte alle kanten op en daarmee de koffie ook. De stoïcijnse buschauffeur manoeuvreerde de bus bekwaam naar de vluchtstrook. Het schuifdak was door een enorme windvlaag opengevlogen en moest weer terug op de plaats. Er was niks aan de hand. We leefden nog.

Over de wedstrijden ben ik kort. Ik ben niet van de wedstrijdverslagen, daar hebben we anderen voor. Het tweede won. Dat was leuk. Het eerste verloor. Dat was minder leuk.

De terugreis was ondank het verlies van ons vlaggenschip vermakelijk en smakelijk. Ik heb er geen spijt van dat ik de bus verkoos boven de livestream. Door het verlies moet KZ aan de bak in de laatste drie wedstrijden. We spelen nog twee keer thuis en een keer bij onze vrienden over de Zaanbrug. De enige bus die daar naartoe rijdt is de Connexxion bus. Zullen we afspreken dat we de livestream laten voor wat hij is en er met z’n allen in de laatste reguliere wedstrijden zijn? Die gasten kunnen de “negende man/vrouw” goed gebruiken. Dan kunnen wij straks voor de playoffs toch nog een keer met een bus mee en beloof ik dat ik de quacamole zelf maak en misschien wel verwerk in een wrap of bladerdeeghapje.

Natascha
 
 
.
 
 
.