Kies uw profiel:

  1. Nieuw profiel

Maar weer eens terugblikken...

29 jan. 2020
 
Ja ja, na alle consternatie had u dat niet gedacht. Om de één-hand-discussie nog maar eens af te sluiten hieronder een deel van een krantenverslag van december 1974. Uitzonderingen horen bij de regel.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Toch blijf ik er bij dat men niet te vroeg moet starten met doorloopballen met één hand. Afgelopen zaterdag heb ik een knaapje van 6 (!) doorloopballen met één hand zien missen. Het ploegje verloor met één punt verschil!

Het krantenknipsel was een deel uit een verslag van een wedstrijd, die uiteindelijk door ons met 19-12 werd gewonnen. Kop van het verslag was “Doelpuntenfestijn….”. Verder in het verslag; “Liefhebbers van veel doelpunten kwamen goed aan hun trekken, want er werden er maar liefst 31 gemaakt.” Scores met dit aantal waren toen nog een uitzondering.

Toen wij in 1970/1971 ons beste zaalseizoen in de hoogste afdeling speelden waren de uitslagen onder meer:

KZ-Het Zuiden 9-6      KZ-Rohda 6-8
 
KZ-Blauw Wit 8-8 en soms iets meer, zoals KZ-DKOD 13-9.
 
Met dit soort uitslagen maak je je tegenwoordig belachelijk.

De eerste zaalfinale was na het seizoen 1966/1967 en ging tussen Ons Eibernest en Blauw Wit. Uitslag 6-6 en na strafworpen wint Blauw Wit.

Vòòr dit seizoen werd er alleen maar zaalkorfbal - toen nog 'microkorfbal' genoemd - gespeeld in toernooivorm. In mijn juniorentijd gingen wij meestal op de woensdagavond met de trein en vervolgens tramlijn 25 naar de Oude Rai. Hier waren vier velden in de lengte en op één van deze velden speelden wij tegen hoofdzakelijk Amsterdamse juniorenteams (waarvan er nu nog zo weinig over zijn). Tijdens deze wedstrijden moest je zorgen niet te vallen, want anders lag je in je bed nog de splinters uit je lichaamsdelen te plukken.
 
 
 
Nog specifieker waren de wedstrijdjes die er werden gespeeld in de opslagplaats Dokkenburg bij stijfselfabriek de Bijenkorf (tegenwoordig Tate en Lyle). In deze grote loods lagen hoge stapels balen met meel en dergelijke. Verder een vloer van trottoirtegels en geen verwarming. Soms moesten eerst nog zakken meel worden verplaatst om een microveld uit te kunnen leggen. Het was echter een mooi tijdverdrijf om de winterperiode te overbruggen. Probeerde je een bal binnen te houden en kwam je daardoor tegen een stapel balen aan, dan zag je helemaal wit. Kleine kinderen die mee waren werden angstvallig door de ouders in de gaten gehouden, want sommigen veranderden langzaam maar zeker in meelmannetjes.

De afdeling Noord-Holland van de korfbalbond hield jaarlijks ook een toernooi om het kampioenschap van NH. Er waren nog geen sporthallen, dus de eerste jaren gebeurde dat in een soort veilinghal in Alkmaar, later in de groente- en fruitveilinghallen van Zwaag. Met een aantal bussen werd er naar dat toernooi gereden. Als kind genoeg te beleven, voor de ouderen een dag van verveling met een paar wedstrijdjes uitgesmeerd over de hele dag.

De wedstrijd van jl. zaterdag tegen LDODK is weer een prachtig voorbeeld van een flinke score. Een eindstand van 28-26 geeft al aan, dat het een heerlijke wedstrijd moet zijn geweest. Dat was het ook. Dit vasthouden voor de rest van de competitie!

Onze vereniging bestaat dit jaar alweer 110 jaar!! Oud, maar nog altijd vreselijk gezond. Heerlijk is het om regelmatig in het jubileumboek, uitgegeven tijdens het 100-jarig bestaan, te bladeren. Piet Hein en secondanten hebben er toch maar een prachtig geheel van gemaakt.

Overigens houd ik niet van verjaardagen. Toen zei iemand tegen mij; “Verjaardagen zijn heel erg gezond.” Ik vroeg; “Waarom?” Antwoord: “Hoe meer je er hebt, hoe langer je leeft.”
 

Ruud Gruijs
 
 
.
  • Reacties

    U bent niet ingelogd met uw profiel en kunt daarom geen reactie plaatsen.