Kies uw profiel:

  1. Nieuw profiel

Waarom het naleven van corona-regels juist voor korfballers makkelijk zou moeten zijn

21 mrt. 2020 Ons 110e levensjaar wordt er een voor in de boeken. Ooit zullen we terugkijken op dit seizoen en zeggen we: ‘het werd onvergetelijk en daar hoefden we niet eens een feestje voor te geven!’ We verloren van Groen Geel en toen dachten de hogere machten: nu is het klaar met jullie ook.

Ik dacht eerst: dat hele verhaal over sociale onthouding en afstand houden, dat wordt voor ons korfballers een flinke uitdaging, maar ik kom daar langzaam van terug. Wij korfballers zouden het naleven van de corona-regels juist moeten nailen*.

Wij denken in armlengtes, we kunnen moeiteloos een afstand van 2,5 meter inschatten (oke, de een doet het beter dan de ander..) en wij weten dat er een straf staat op met een teen over de streep staan. We moeten leven alsof er zojuist een vrije bal is gegeven en je ook buiten de cirkel niet bij je tegenstander in de buurt mag komen. En nog een belangrijk verschil: de scheidsrechter gaat voorlopig niet fluiten, dus op elkaar af rennen is er even niet bij. Je leest het goed Josine, ze mogen niet op je af rennen, een droomwereld he!

We spelen met z’n allen een wedstrijd die we moeten winnen en de tactiek is ‘raak elkaar niet aan’. We zouden Ronald Buis moeten laten fluiten. Fuuuuuuuuuuut! ‘Wat zag ik daar? Een knipoog? Geen contact zei ik toch! Wat? Oh, alleen geen fysiek contact. Ga doooooooooor!’

Als dit allemaal over is, zal het nog wel een tijdje duren voordat we af zijn van de knuffelschaamte en het hoesttaboe. Ik zie teams voor me die de eerste training moeten oefenen op highfives, korfballers die het plakken zijn verleerd en trainers die hun rebounders moeten aanmoedigen: ‘je mag op zich wel een duel aangaan hoor!’ En dat allemaal op het veld, waar we juist zo lekker veel ruimte hebben om niet bij elkaar in de buurt te komen.

Maar korfballers, wij kunnen dit.

Ondertussen stevenen we bij KZ af op wat misschien wel het meest trieste verjaardagsfeestje van onze vereniging ooit gaat worden. Zitten we op zaterdag 9 mei met zeshonderd man in een Skype videochat te proosten met onze beeldschermen? Dansen we de lambada voor het eerst in de geschiedenis zonder fysiek contact? De nabije toekomst is onzeker, maar dat betekent niet dat we moeten stoppen met plannen maken. Online.

Pas goed op jezelf en de mensen om je heen, stuur elkaar af en toe een appje, mailtje of kaartje.

En blijf zoveel mogelijk thuis.

Lisa


*van nailed it!: het is gelukt!, we hebben het gemaakt!
  • Reacties

    U bent niet ingelogd met uw profiel en kunt daarom geen reactie plaatsen.