Dagboek van Natascha + Jan
Jan's weekboek
Deze KZ-week kenmerkte zich voornamelijk door printen, plakken en vouwen. Het is mij eens te meer duidelijk geworden dat mij de handigheid voor productiewerk ontbreekt. Bij voortduring dezelfde handelingen moeten verrichten leidt bij mij regelmatig tot kortsluiting in de motoriek. De gedachten gaan dwalen en dan plak ik adresstickers op de brief in plaats van op een envelop, postzegels vind ik aan de achterzijde. Ik plak enveloppen dicht terwijl er nog geen brief in zit. Ach, ach, ach, ...
Wat is het geval: deze week moesten de uitnodigingen voor de reünie op de post. Dat betekende 635 adres-etiketten printen, 100 per print- run, goed opletten dat er geen 100 dubbel gaan en toezien dat de printer niet vastloopt. Daarna de brieven door de printer, ook 635 en dubbelzijdig, dus twee keer. Oppassen dat de achterzijde niet over de voorzijde geprint wordt ...pffft. Vervolgens de etiketten op de enveloppen plakken en een beetje recht als het kan, anders porumt het niet. Wanneer deze beproeving achter de rug is volgt het vouwen van de brieven, dat moet moet recht, want scheef gevouwen passen ze niet in de envelop. Tegelijkertijd dichtplakken, papierstrip van de lijmlaag trekken, flap omvouwen en aandrukken. Na verloop van tijd lag onze kamer bezaaid met afgetrokken papierstrips, onze katten vonden het prachtig en maakten de chaos kompleet. Die doken telkens na een flinke aanloop in de berg papier, elke strip werd mores geleerd en uit elkaar getrokken. Het zweet brak mij uit toen ik mij realiseerde dat er ook nog 635 postzegels geplakt moesten worden. Sodemieters, dat moet toch anders kunnen, dacht ik.
Donderdag toog ik opgewekt naar een van de weinige postkantoren in Zaanstad, met de gedachte dat men daar wel een mooie oplossing voor mijn probleem zou hebben. Helaas, ik kwam er bedrogen uit. De enige andere mogelijkheid was: de aanschaf van een stempelapparaat met de tekst 'port betaald' en daarmee alle enveloppen van een stempel voorzien, bovendien dienden de enveloppen op postcode te worden gesorteerd, zo werd mij medegedeeld. Bepaald geen aanlokkelijk vooruitzicht. Na het stempelen van ruim 1000 plaatjeszakjes heb ik wel even genoeg van stempelen. Dus zat er niets anders op dan postzegels plakken. Gelukkig was mijn lieftallige echtgenote zo vriendelijk mijn geestelijke nood enigszins te verzachten, zij heeft mij er doorheen gesleept. Misschien kunt u zich voorstellen hoe gelukkig ik mij voelde toen ik op vrijdagmiddag, met een diepe zucht de hele bups onder toezicht van een bekwame postbeambte in een enorme postzak mocht kieperen. Een enorme last viel van mijn schouders. Na zoveel leed mag ik toch hopen dat al die oud-leden massaal naar de reünie komen op 24 april.
Tussendoor was op maandagavond de Topsport-Symposiumcommissievergadering, aan een echte tafel dit keer en hebben Natascha, Alfred, Chris, Jan Souverein en ik ferme stappen kunnen zetten, zodat het profiel van het symposium aardig in de steigers staat. Jan Souverein heeft intussen de namen en de bijbehorende adressen van zijn reünie-selectie kompleet. Hij doet dit, zoals wij van hem gewend zijn, grondig en nauwgezet. Daarbij horen een aantal traininigsavonden, een teambespreking vooraf, met koffie en broodjes en de medische staf van weleer zal uiteraard acte de presènce geven. Ja, ja, wat destijds niet lukte: Groen Geel verslaan, moet nu wel lukken. Want wie het laatst lacht, lacht het best, nietwaar.
Vrijdagmiddag, na het storten van de reünie-uitnodigingen, met Chris naar het Zaantheater geweest om een aantal details voor het Topsport symposium te bespreken. Dat gaat daar wel lukken! Op de terugweg even langs Sport Sportief aan de Westzijde, een 'bakkie gedaan' bij Pam.
Zaterdagavond eerst in De Vuister een heerlijke Surinaamse maaltijd genuttigd bij de jarige Anneroo, onderwijscollega van mijn Marjan, Jolanda en Martin, die 60 werd. Vervolgens overgestoken naar De Sprong en gesmuld van een aantal fraaie assists, rebounds en goals. Na afloop even afgeblust met wat koele Amsteltjes en een Hajenius tuitknakje van Chris, om tenslotte door de sneeuw terug te keren naar De Vuister waar de tropische klanken van de salsa en merengue de atmosfeer vulden. Het was me het KZ weekje wel. De komende week eerst maar weer eens rustig wat plaatjes tekenen.
Jan Schoen.
Week 2
Sneeuw en ijs, sneeuw en ijs, sneeuw en ijs!Mijn hele leven is ontregeld door die witte vlokkendeken en het bevroren water. Wat ik ook aantrek, ik heb het koud. De fiets durf ik niet meer op, bang keihard onderuit te gaan op de gladde ondergrond. Als een hoogbejaarde dame schuifel ik voetje voor voetje over de glibberige stoepen. Ik moet echter naar het clubgebouw om het geldkistje en de banier van het verzamelalbum op te halen. Belofte maakt schuld, de plaatjes en albums zouden op zaterdag in De Sprong verkocht worden. De NS zet weliswaar nog treinen in, maar deze stammen uit de tijd van vadertje Drees, ze zijn klein, maken lawaai en stinken enorm. Desondanks besluit ik dit vervoermiddel te nemen om het clubgebouw te bereiken. Al met al had ik net zo goed kunnen lopen van huis naar clubgebouw, ik had er net zo lang over gedaan, maar had dan wel het risico gelopen op bevriezings-verschijnselen of ander letsel ten gevolge van de extreme weersomstandigheden. Ik heb het clubgebouw schadevrij weten te bereiken. Met geldkist en banier loop ik weer naar het station Koog Zaandijk. In de trein richting Koog Bloemwijk slaat de paniek toe. Ik ben helemaal vergeten een kaartje te kopen! Maar ja, 1x niezen en je bent van Zaandijk op Bloemwijk. Ik nies dus maar even en inderdaad, de trein begint al vaart te minderen, voor zover die vaart er al in zat.
De volgende dag, er ligt nog steeds enorm veel sneeuw, haal ik mijn fiets uit de schuur. Niet om op te fietsen, nee dat zal er de komende weken en als het een beetje tegenzit maanden, niet van komen. Ik gebruik mijn fiets als een soort pakezel. De dozen met albums en plaatjes, de banier en geldkist hang ik aan mijn stuur en berg ik op in de fietstassen. Alles moet naar De Sprong, waar bereidwillige KZ-ers de albums en de plaatjes gaan verkopen. Ik breng de rest van de middag grotendeels door onder een dekentje op de bank.
De Retro Klaverjasavond komt naderbij. Er moet nog veel gebeuren. Het klaverjassen zelf vergt nauwelijks voorbereiding. Misschien dat we even moeten checken of de spelkaarten compleet zijn. Heb je eigenlijk een joker nodig om te klaverjassen? Geen idee, voor de zekerheid er maar gewoon bij stoppen. Een joker is altijd goed gezelschap.
De grootste voorbereiding betreft het oppimpen van het clubgebouw tot een echte retro kantine. Hoewel, hoeveel is daar voor nodig? De kantine heeft, met alle respect, al een behoorlijke retro uitstraling. Maar je hebt natuurlijk retro en retro. En ik wil Retro. Ik wil een seventies entourage. Op diverse veilingsites heb ik ondertussen al gekeken en er is behoorlijk wat te krijgen, maar wat ik wil, blijkt niet alleen retro, maar tegelijkertijd erg geliefd te zijn. En dat voert de prijs op! Ik moet het over een andere boeg gooien. Ik moet de leden mobiliseren. KZ-ers aller landen verenigen. Zij moeten de zolder op, de schuur of de berging in. Die vergeten lampen doneren aan KZ, de door de motten aangevreten kleedjes moeten uit de dekenkist gehaald worden. Ik plaats dus maar een oproep op de website.
Helaas geen reactie. Ik moet het nog grootster aanpakken. Ineke Boon is mijn reddende engel. Ineke vraagt mij een stuk over het jubileum te schrijven voor De Zaankanter. De gehele Zaanse populatie kan ik bereiken. Ik ruik mijn kans en schrijf een verkapte oproep voor retro gadgets. Hoeveel inwoners heeft Zaanstad eigenlijk? Honderdduizend, honderd vijftigduizend? In ieder geval ergens daartussen in. Met 100 seventies gadgets kom ik een heel eind. Een kleine rekensom leert dat dan 0,001 % van de Zaanse bevolking maar hoeft te reageren. Dat stemt mij hoopvol.
Dan belt Radio NH mij op. Of ik in de uitzending van vrijdagmiddag wil verschijnen om een oproep te doen voor macramé plantenhangers te doen. En hoewel Gerda Pasma enorm op dreef is en al een behoorlijk aantal plantenhangers af heeft, grijp ik deze kans toch met beide handen aan. Natuurlijk zal ik in de uitzending niet alleen de macramé creaties onder de aandacht brengen. Ook het visnet, de fuik, de Perzische kleedjes, etc. zal ik noemen. Hoeveel inwoners heeft Noord-Holland? Dat weet ik niet uit mijn hoofd, maar ben wel nieuwsgierig. Een snelle google-actie levert het aantal van 2.613.070 inwoners op. 0,00004% hoeft maar te reageren en de retro klaverjasavond is al bij voorbaat een ongekend succes…..
Wilt u horen hoe ik het ervan afbreng in de uitzending? Dat kan. Stem dan op vrijdag 15 januari van 15.00 tot 16.00 uur af op Radio NH, via de kabel, internet of FM frequentie 88,9.
Natascha
Het jubileumweekboek, week 1
Daar ben ik weer! Wat is begonnen als kleine promotiestunt voor de opening van het jubileumjaar, ontaardt in een structureel onderdeel van het jubileumjaar. Voor de liefhebbers blijft het dagboek bestaan; geen dagelijkse bijdrage meer, maar wekelijks zal ik de leden en andere geïnteresseerden op de hoogte houden van de voorbereidingen voor de vele jubileumevenementen en -activiteiten die nog gaan komen. Uiteraard hoop ik dat ook mijn mede-commissielid, Jan, regelmatig van zich doet spreken. Zijn vermakelijke bijdrages mogen in het wekelijkse jubileumdagboek niet ontbreken (hij weet hier nog niets van, ik zet hem dus nu wel voor het blok. Sorry, Jan!)
Een dag na de zeer succesvolle nieuwjaarsreceptie open ik om 12.00 uur de deur van de kantine. Ik plak met mijn schoenen meteen aan de vloer vast en mijn adem stokt in mijn keel, wat een ….bende! Geen idee waar ik moet beginnen. Niet veel later arriveert Roy. Zoals wij Roy kennen, wordt hij in tegenstelling tot mij, niet warm of koud bij de aanblik van de chaos. Roy panikeert niet snel, Roy gaat gewoon aan de slag. Ik volg maar zijn voorbeeld, evenals Danielle en Tessa die ondertussen ook zijn gearriveerd. Niet veel later krijgen wij onverwacht hulp uit Portugese hoek. Bruno komt helpen schoonmaken! En wat kan die jongen dweilen, zeg….! Mede dankzij zijn geweldige hulp zijn wij toch binnen 2 uur klaar. Alles is opgeruimd, alle vloeren gedweild, alle tafels weer teruggeplaatst.
Aan het eind van de dag val ik in het zwarte gat. Het is voorbij, zoveel voorbereiding, zoveel voorpret en nu is het alweer voorbij! Ik ben ook doodmoe, slapen is dan de beste remedie en dat ga ik maar doen.
De volgende dag is er slecht en goed nieuws te melden. Het slechte nieuws is dat ik, ondanks 12 uur nachtrust, nog steeds doodmoe ben, het goede nieuws is dat ik het zwarte gat weer heb verlaten. Het jubileumjaar is amper 3 dagen oud. Dat zwarte gat komt pas over 363 dagen!!
Na het ontbijt meteen de laptop erbij gepakt om mijn bijdrages voor het clubblad te schrijven. Column en de bijdrages in het kader van het jubileumjaar. ’s Middags even geen jubileum, maar naar Evelien, want die is jarig. Geen jubileum? Nou, dus wel. De voorzitter is er ook en de voorzitter heeft nog een suggestie voor de 2 aanwezige jubileumcommissieleden. Het verzamelalbum en de plaatjes moeten op korte termijn weer aan te schaffen zijn. Gaan we regelen, voorzitter!
Het is ondertussen maandag. Na 2 weken vakantie, ga ik weer aan het werk. En dat is best even wennen! Krankzinnig druk meteen. Langzaam verdwijnt KZ even naar de achtergrond.
’s Avonds krijgt de club echter weer alle aandacht. PH komt langs om mij het een en ander over de website bij te brengen. Ik wil heel graag een fotoalbum op de website met alle foto’s die gedurende het jaar van de diverse activiteiten genomen worden. Ook de foto’s die tijdens de nieuwjaarsreceptie genomen zijn, moeten daar dan komen te staan. PH maakt meteen duidelijk dat dit een buitengewoon tijdrovende klus is. En dus stel ik voor een apart jubileum webfotoalbum aan te maken. Dat gaan we doen! Iedereen zal hierover zo snel mogelijk geïnformeerd worden.
Na PH’s bezoek meteen even in praktijk brengen wat hij mij heeft geleerd. En het lukt! Eindelijk kan ik iets meer dan alleen een tekst op de website zetten. Ik ben nu echt digibeet af!
Er moeten nog vrijwilligers gevonden worden om op gezette tijden (en op advies van de voorzitter: snel!) het verzamelalbum te verkopen. Ik besluit de e-mail als communicatiemiddel hiervoor te gebruiken. Aan een willekeurige groep KZ-ers stuur ik een e-mail met het verzoek om hulp bij de verkoop. En zoals het er nu naar uitziet, is dit een succesvolle manier geweest. Alleen voor 16 januari (middag) en voor 23 januari voorafgaand aan de wedstrijd van KZ 1, zoek ik nog mensen. Ik heb echter alle vertrouwen dat dit gaat lukken.
Een subcommissie van de jubileumcommissie is de symposiumcommissie. Deze commissie bereidt het symposium “Topsport in Zaanstad” voor dat op 8 oktober in het kader van het jubileumjaar in het Zaantheater wordt georganiseerd. Het is even een paar weken rustig geweest, maar deze week werd mijn mailbox weer overspoeld met mails van Chris, Alfred en Jan. Work in Progress, dat is duidelijk! Alfred vraagt me nog even snel (…) een mooi documentje voor hem op te stellen. Vooruit dan maar, een voorzitter stel je niet teleur.
Week 1 van het jubileumjaar is bijna ten einde. Het was een drukke week. Gemiddeld drie uur per dag (avond) gewerkt aan het jubileum. Ik doe het echter met enorm veel plezier, dus maak u om mij geen zorgen. Wat moet ik anders op een avond doen……? Het is voor KZ te hopen dat ik nog heel lang single blijf, of in ieder geval nog een jaar! Want een partner schijn je aandacht te moeten schenken…..?
Natascha
Jubileum Weekboek Jan.
Den schrecklichen Schneekobold,
Deze week hebben Piet Hein, Guus, Bart en ik in de burelen van Plan-B in Haarlem om de tafel gezeten om afspraken over het jubileumboek te maken. U zult begrijpen dat dit een dermate enerverende bezigheid is dat een weeralarm aan ons niet besteed was. Wij kwamen met een schok terug in de realiteit toen Guus door Ank mobiel gealarmeerd werd dat hij snel naar Zaandijk moest komen, want het zou spiegelglad worden op de weg. Het sneeuwde onbarmhartig, inmiddels lag de sneeuw al 25 cm dik en dat terwijl de zon scheen toen ik bij Bart naar binnen liep. Grote genade, wat een zootje. Maar wel mooi.
Deze week hebben Piet Hein, Guus, Bart en ik in de burelen van Plan-B in Haarlem om de tafel gezeten om afspraken over het jubileumboek te maken. U zult begrijpen dat dit een dermate enerverende bezigheid is dat een weeralarm aan ons niet besteed was. Wij kwamen met een schok terug in de realiteit toen Guus door Ank mobiel gealarmeerd werd dat hij snel naar Zaandijk moest komen, want het zou spiegelglad worden op de weg. Het sneeuwde onbarmhartig, inmiddels lag de sneeuw al 25 cm dik en dat terwijl de zon scheen toen ik bij Bart naar binnen liep. Grote genade, wat een zootje. Maar wel mooi.
Na enig speurwerk vond ik mijn automobiel terug en nadat de koude deken van ruit en blik zo goed mogelijk verwijderd was, ging ik opgewekt de witte wereld in. Ik wilde mijn ega Marjan bij het centraal station van Haarlem ophalen, na een half uur stond ik ongeveer 15 meter van het vertrekpunt en zag het zinloze van deze onderneming in. Heb vervolgens de auto geparkeerd, ben te voet naar het station gegaan, onderweg een mevrouw geholpen die met de fiets lelijk was gevallen, auto's kwamen de taluds en bruggen niet meer op, hier en daar enthousiast geduwd. Na ruim drie kwartier lopen aangekomen in het propvolle wachtlokaal van het station, waar ik Marjan ontdekte. Er reed geen enkele trein meer. Dus goede raad was duur. Wij besloten eerst maar ergens te gaan eten en kwamen glibberend en handig manoeuvrerend langs diverse enorme sneeuwpoppen - prachtig te zien hoe snel kinderen creatief gebruik maken van de veranderde omstandigheden - bij 'De Karmeliet', een Spaans georiënteerd restaurant, vlakbij de Grote markt. Een beetje warmte konden wij wel gebruiken.
Twee uur later, nadat de maaltijd genuttigd was hoorden wij dat er nog geen doorkomen aan was. Nou ja, dan maar naar de bioscoop ('Komt een vrouw bij de dokter' - was ik zonder deze toestand nooit naar toe gegaan: de titel alleen al vind ik afstotend. Maar nood breekt wet). Eenmaal buiten moest Marjan enig filmemotievocht uit haar ogen vegen, maar al spoedig hadden wij er flink de pas in, op weg naar de auto, die wij snel vonden op de A. Hofmanweg. Na een uur slippen en schuiven zijn we om 12.15 uur in Zaandam aangekomen. Een enerverende dag rijker, maar geen illusies armer.
Later vernam ik van Piet Hein dat hij ongeveer hetzelfde heeft gedaan als wat ik deed. Het bleek dat hij tegelijkertijd heeft gegeten bij restaurant 'De Lachende Javaan', op een steenworp afstand van 'De Karmeliet'. Hij was om kwart voor elf terug in de Beemster. Guus is ijzeren heinig in zijn auto blijven zitten. Hij was om half tien thuis. Vijf en een half uur op de weg. In die tijd rijd je naar Parijs. Bart is ook niet ver gekomen hij vertrok om kwart over zes, was een uur later 400 meter verder, ter hoogte van IKEA, hij heeft zich daar aan een maaltijd gelaafd (goed en goedkoop, zo zei hij). Hij was om kwart over tien in Zaandijk.
Ja, ja, het was een nuttige bespreking. Weliswaar vergt zo'n jubileumboek enige overlast en nodige ontberingen. We zullen het weten.
Enfin, we zijn er nog en we bevinden ons in een prachtige wereld.
Groeten,
Jan Schoen.
Het jubileumdagboek, dag 11
Donderdag 31 december, nog 1 dag te gaan…………… Vroeger las ik in deze tijd van het jaar elk jaar het verhaal van het meisje met de zwavelstokjes. Een zieliger verhaal bestaat er niet. Of het moet “Alleen op de Wereld” zijn, want dat kan ook strijden om de titel meest zielige verhaal in de wereldliteratuur.
Vanavond komt daar echter een verhaal bij. Een verhaal met mij in de hoofdrol. terwijl heel Nederland momenteel het jaar op feestelijke wijze aan het uitluiden is, zich omringd voelt door familieleden en vrienden, zich tegoed doet aan oliebollen en champagne, zit ik alleen op de bank. Ik had me de avond heel anders voorgesteld. Ik zou net als de rest van Nederland me omringen met vrienden, champagne drinken en een enkele oliebol tot me nemen. Maar vannacht sloeg het noodlot toe. Sam werd ziek, zo ziek dat hij de nacht voornamelijk op het toilet heeft doorgebracht, met mij aan de deur ter geestelijke ondersteuning. Ik rende trap op, trap af met washandjes, handdoeken, schone pyjama’s, bekertjes water, etc. En ondertussen probeerde ik mijn arme zieke kind te troosten.
Gelukkig knapte hij gedurende de dag wat op, waardoor ik toch nog even de stokbroden en de garnering voor morgen kon ophalen.
Ondanks zijn spoedige herstel, neem ik al in de ochtend het besluit om vanavond toch maar niet met hem de deur uit te gaan. Soms moet je in je leven verstandige beslissingen nemen, beslissingen die je niet leuk vindt, maar waar je later met een goed gevoel op terug zal kijken.
En dus zit ik nu met de laptop op schoot om de laatste bijdrage voor het jubileumdagboek te schrijven. Een zielige bijdrage, een bijdrage van een eenzame vrouw, zonder oliebollen, zonder champagne. Een kop koffie binnen handbereik en de wetenschap dat er in ieder geval nog een halve fles wijn in de koelkast staat. Een aardige vervanger voor de champagne.
Zielige, eenzame vrouw? Ben ik dat? Nee, natuurlijk niet! Want morgen mag ik de opening van het jubileumjaar in aanwezigheid van vele vrienden meemaken. Een gelegenheid waar niet alleen ik, maar waar de hele jubileumcommissie al maanden naar uitkijkt. En dan kan een avondje alleen op de bank geen kwaad, integendeel. Uitgerust zal ik morgen de dag beginnen, de laatste hand leggen aan de aankleding van de kantine, aan het buffet, aan de muziek.
Ik heb er zo veel zin in! Ik hoop u ook. Maar vooralsnog zeg ik tegen u: Mooie laatste uren van dit jaar en eerste uren van het volgende jaar!
Proost en tot morgen!
Natascha
Het jubileumdagboek, dag 10
Woensdag 30 december, nog 2 dagen te gaan……
Vandaag werd het eindelijk allemaal wat concreter. We konden aan de slag met alles dat we de afgelopen weken bedacht en verzameld hebben. Vandaag zijn we begonnen met de inrichting van het clubhuis.
Eerst moesten we nog even naar Amsterdam om daar al het decoratiemateriaal op te halen, dat ik in de loop der jaren op mijn werk verzameld heb. De auto van Ada veranderde rap in de rijdende Efteling!
Uiteindelijk is alles toch nog veilig in de kantine afgeleverd. Ondertussen had Jan zijn auto ook gelost en leek de kantine meer op een opslagloods, dan op een clubhuis van een jubilerende korfbalvereniging. Even gingen de handen in het haar, hoe gingen we dit aanpakken? We moesten ook nog eens rekening houden met het alarm, met FreeKids dat morgen nog gewoon kinderen opvangt en met een besloten feestje op Oudejaarsavond. Lang niet alles konden we al in gereedheid brengen. We lieten ons niet kennen en gingen maar gewoon aan de slag. Roy met datgene waar hij goed in is: inpakken! Tessa, Mirjam en Daan met waar zij goed in zijn: versieren! Jan met waar hij in uitblinkt: verven! En ik, wat deed ik? Dat waar ik goed in ben: delegeren!
Ik heb gelukkig deze middag nog een talent van me ontdekt: schieten met een nietjesschieter! Ik nomineer dit apparaat ook graag als beste gebruiksvoorwerp ooit gemaakt! Schietend ging ik de middag door en ik vond het geweldig!
Het resultaat is al enigszins bevredigend, het begint ergens op te lijken. Af is het nog lang niet. Op 1 januari gaan we vanaf 11.00 uur pas echt helemaal los! Het maakt niet uit hoe we ons dan voelen, fris en fruitig vast niet, maar we gaan ongelooflijk ons best doen om ervoor te zorgen dat wij om 16.00 uur de deur met veel trots mogen openen voor alle leden, vrijwilligers, sponsors en andere betrokkenen om samen met ons te proosten op het jubileumjaar!
Even had ik gehoopt morgen een dagje rust te pakken en ’s avonds gezellig met vrienden afscheid nemen van het oude jaar. Maar vandaag werd duidelijk dat er morgen toch nog het een en ander gedaan moet worden. Zo waren we even vergeten dat de sta tafels nog in De Sprong staan. Die moeten morgen nog naar het clubhuis gebracht worden. De stokbroden moet ik nog ophalen en de ingrediënten voor de garnering van de salades. Jan kwam ook nog met een belangrijk punt. Het ziet er prachtig uit, ons complex in de sneeuw, maar het kan voor gevaarlijke situaties zorgen. We moeten morgen dus ook nog even zout inslaan om te strooien, zodat we letsel bij de leden hopen te voorkomen. In ieder geval het letsel ten gevolge van de weersomstandigheden. Daar moeten we ons morgen ook nog maar even mee bezig houden.
Vandaag overigens ook nog een telefoontje gehad van Radio NH naar aanleiding van mijn verzoek om een oproep voor macramé plantenhangers. Ik stond echter net bij de apotheek, dus heb gevraagd of ze op een later tijdstip kon terugbellen. Maar het ziet er naar uit, dat ik binnenkort op de radio mijn oproep mag doen.
Van het ene medium naar het andere. De Zaankanter gaat veel aandacht besteden aan het jubileumjaar van KZ en heeft onder meer gevraagd om een stukje over de programmering. Die taak heb ik op me genomen, ik ga me daar nu maar op storten. De deadline bij de schrijvende pers is altijd zeer scherp: morgenochtend om 10.00 uur moet het binnen zijn.
Ik sluit af met iedereen een hele fijne jaarwisseling te wensen. Doe het kalm aan, de dag erna staat er ook weer een feestje op het programma.
Natascha
Het jubileumdagboek, dag 9
Dinsdag 29 december, nog 3 dagen te gaan…..
Vandaag stond in het teken van operatie “Vis”. Door alle drukte rondom het jubileumjaar, is mijn huis ondertussen een puinhoop, stapelt het wasgoed zich op, is de koelkast zo goed als leeg en tot overmaat van ramp, bleken de vissen van Sam een stille dood te sterven! Dat ik mezelf enigszins verwaarloos is tot daar en toe, maar een drievoudige moord (op Boloog, Goudje en Roodstaart) wil ik niet op mijn geweten hebben.
Vanmorgen dus in de ijzige kou op de fiets naar Ranzijn om daar vissenvoer en een nieuwe filter voor het aquarium te kopen. Rentenaer verkoopt de specifieke filter niet, er zat dus niets anders op om de barre tocht naar Ranzijn te ondernemen. En bar was te fietstocht. Fietsen is fijn, maar dan wel als het 20 graden is met een lekker zonnetje. En die mensen die zeggen dat je je er op kunt kleden, moeten hun mond houden. Het maakt niet uit wat ik aantrek, ik blijf het koud houden! Er zit nou eenmaal iets te weinig spek op mijn lichaam.
Dan blijk ik deze kwelling voor niets te hebben ondergaan, de betreffende filter is uit de handel genomen!
Omdat ik nu toch al in Zaandam was, ben ik meteen maar even naar Party, Air & Fun gegaan om mijn bestelling voor de officiële opening van het jubileumjaar op te halen. Natuurlijk zag ik daar nog wat andere geinige gadgets, dus die ook meteen maar meegenomen. Vervolgens de fiets in de stalling, snel de trein in om even heen en weer te gaan naar Arnhem om Sam op te halen. In de trein nog even met Roy gebeld, die weer van zijn kameel is afgeklommen en weer veilig thuis is. Hem even bijgepraat over de naderende opening. Overigens bleek hij op het moment van bellen alweer in de weer te zijn voor het jubileum!
Vijf uur later ben ik weer terug in Koog aan de Zaan. Wanneer ik mijn sleutel in het slot steekt, gaat de deur van mijn buurvrouw open. Ze heeft zoals wel vaker, weer wat pakjes van de postbode voor me aangenomen. Dit keer zijn het niet alleen handzame pakjes (meestal zit daar een kledingstukje in), maar zij heeft ook een enorm pakket aangenomen. Het pakket moeten we met z’n tweeën bij mij naar binnen dragen. Als ze hoort wat het is, kijkt ze me zeer meewarig aan. “Wat moet je daar nou mee?” Voor het jubileum van KZ natuurlijk! Ik ben overigens wel erg blij dat het pakket gearriveerd is, ik heb heel wat mails gestuurd om duidelijk te maken dat ik het echt voor 1 januari in huis moest hebben! En dat heeft gelukkig zin gehad.
Om naar het toilet te gaan moet ik nu wel eerst een hindernisbaan nemen, zo vol staat de gang! Gelukkig wordt morgen alles naar het clubhuis vervoerd.
Dan open ik mijn mailbox. Weer 40 nieuwe mails! Een paar spam, maar voor het overgrote deel mails met betrekking tot het naderende jubileum. Een mail van een journaliste van de krant om een bijdrage aan te leveren over het jubileum. Die bijdrage moet ook nog eens voor 31 december aangeleverd worden. Mails van PH, van Guus, van leden met vragen over dress code, over het verzamelalbum, etc. En natuurlijk krijgt iedereen antwoord! Het is veel werk, maar liever zo dan geen enkele reacties. Dit betekent dat het jubileum leeft bij de leden. En daar doen we het uiteindelijk voor. Wij kunnen wel met hart en ziel ons erin storten, maar het zijn de leden die het jubileumjaar tot een geslaagd jaar moeten maken! En ik heb zo’n gevoel dat het goed gaat komen. Mijn moeder zou zeggen: “ik voel het aan mijn water”.
Tussen al die mails vind ik ook weer een bijdrage van Jan. Jan en zijn vrouw Marian blijken ook helemaal klaar te zijn voor de opening:
Jubileumdagboek dinsdag 29 december.
Zo, vandaag mijn outfit voor de start van het jubileumjaar gescoord: smoking, met een versierd gouden jasje. Ja, ja, voor minder doe ik het niet! Daarmee kan ik voor de kramen langs! Marjan een lange gala jurk, met goudgarnering. Voor mij kan het feest beginnen.
Wij als commissie hebben een aanzet voor het jubileumjaar gegeven. Maar de leden moeten het gaan maken. Daar heb ik overigens alle vertrouwen in, als ik mij de jongste kampioenschapsfeesten voor de geest haal. Gisteravond met Danielle, Pam, Tessa, Natascha en Marjan 5000 plaatjes in 1000 plaatjeszakjes gevuld en gestempeld.
Het leek bij ons het hoofdpostkantoor vlak voor kerst wel. Nu maar hopen dat we er een paar kunnen slijten en vooral dat wij op 1 januari 2010 niet alleen met de jubileumcommissie paraat staan aan de Wezelstraat.
Afspraken gemaakt wanneer we 'Ons Stekkie' gaan verbouwen. Goudverf, kwasten en gereedschap bij elkaar gezocht.
groeten,
Jan
Jan heeft me door deze bijdrage wel enorm nieuwsgierig gemaakt naar zijn outfit en die van zijn vrouw. Ik begin sowieso steeds nieuwsgieriger te worden naar de outfits van alle leden. Ik begin te geloven dat mijn oproepen om feestelijk en stijlvol (bij voorkeur gala) zijn vruchten gaat afwerpen. Dat wordt een mooi plaatje straks op 1 januari!
Zo nog even een bericht plaatsen op de website om de leden te informeren dat er tijdens de nieuwjaarsreceptie met de speciale jubileummunten betaald dient te worden. Want we vragen ons af, of dit bij de leden eigenlijk al bekend is. Maar hopelijk lukt het me vanavond om toch een beetje op tijd naar bed te gaan. Het is de laatste avonden elke keer na middernacht dat ik mijn bed pas opzoek. En morgen wordt het echt een drukke dag. Dan gaan we met de voltallige commissie een begin maken met de verbouwing van de kantine!
Natascha
Het jubileumdagboek, dag 8
Maandag 28 december, nog 4 dagen te gaan…..
Was het gisteren nog vrij rustig aan het jubileumfront, vandaag ging het er weer een stuk hectischer aan toe. Het was schitterend weer, echt van dat weer om heel lang door de stad te slenteren. En dat deed ik dan ook. Eerst even lekker over de Noordermarkt, waar ik een paar mooie linten voor 1 januari gekocht heb. Wat ik daar mee ga doen, laat ik hier nog even in het midden.
Dan de 9 straatjes door, op weg naar de winkel waar ik zoals ik gisteren al schreef een 2e avondjurk zou gaan aanschaffen. Om 14.14 uur deed ik de deur van de winkel open, om 15.46 uur stapte ik weer door dezelfde deur naar buiten met een grote tas in de hand!
Ik heb in die tijd ongeveer 25 jurken aan gehad. Op één was ik zo verliefd dat ik deze wel 3x opnieuw heb aangetrokken. De overige klanten reageerden elke keer weer enthousiast wanneer ik de paskamer uitkwam. Het was dan ook een weergaloze jurk, maar misschien iets geschikter voor een eventueel toekomstig huwelijk dan voor de nieuwjaarsreceptie! Waarschijnlijk zal ik deze jurk dan ook nooit dragen…..
De jurk die ik uiteindelijk kocht is mijns inziens perfect voor de gelegenheid. Vervolgens nog wat accessoires erbij gekocht en ik ben klaar voor 1 januari. Ik heb ook het idee dat het goed gaat komen met de dress code. Zo her en der vang ik berichten op dat men zich er goed op aan het voorbereiden is! Leuk, hoor..!
Thuis gekomen open ik mijn mailbox, waar weer heel wat jubileumgerelateerde e-mails inzitten. Een aantal zijn afkomstig van Guus en gaan dus over het jubileumboek. De aankondiging voor dit grandioze naslagwerk moet zo snel mogelijk op de website en in het clubblad geplaatst worden. Vervolgens kunnen mensen intekenen voor dit boek. En dan moeten we ook nog even kijken hoe we het doen met de reünie, want de bedoeling is dat wanneer je een kaart voor de reünie koopt, je dan automatisch ook een boek krijgt (koopt). Dus moet de jubileumcommissie nu snel beslissen wat een kaart voor de reünie gaat kosten.
Iets om dus even met de overige commissieleden te bespreken.
Ook nog een mailtje van Guus beantwoord over een foto die foto-archivaris Jan Volland tegenkwam en waar ik op stond met Viggo Waas en Peter Heerschop in een vol Ahoy. Die setting is nu ook weer duidelijk.
En dan rijd ik naar Jan toe. Daar vindt een van de belangrijkste voorbereidingen plaats: het vullen van de zakjes met plaatjes. Want als u denkt dat die plaatjes vanzelf in de zakjes terecht komen, dan heeft u het mis! Dit is het ware productiewerk! Maar met een wijntje en in goed gezelschap is ook zo’n klus eigenlijk enorm leuk om te doen. Of het goed is gegaan, moet de toekomst uitwijzen. Het is namelijk nog een hele klus om ervoor te zorgen dat er geen zakjes komen met dezelfde plaatjes! Dat is bijna hogere wiskunde en geen van ons heeft dat ooit in zijn vakkenpakket gehad!
Het vullen ging uiteindelijk vrij rap. Binnen 2 uur hadden wij 1000 zakjes gevuld. Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat de snelheid te danken was aan mijn mede-commissieleden, Mijn mond was vanavond weer sneller dan mijn handen….
Met 1000 zakjes komen we 1 januari een heel eind. In januari gaan we weer verder met zakken vullen. We hebben nu de smaak te pakken. Onbewust waren er wel een aantal favoriete en minder favoriete plaatjes. Rick Voorneveld was een favoriet en De Snor had moeite aan te klampen bij de rest.
Wat deze avond vooral opviel was toch de lichte nervositeit die waarneembaar was. Het komt nu ook wel erg dichtbij! Komt het allemaal wel goed? Gaan de leden het net zo leuk vinden als wij het nu al vinden? Hoeveel mensen gaan er komen? Verkopen we wel 160 gluhwein? Wie gaat de chocomel opwarmen? (Charlie!) Heeft iedereen de dress code nou echt goed begrepen? Weten de leden eigenlijk al dat er met muntjes betaald moet worden? (waarschijnlijk niet, Natas MOET het zo snel mogelijk op de website zetten), hebben we genoeg verzamelalbums, hebben we genoeg plaatjes?, en is er een heel lang verlengsnoer (we moeten heel snel Marco bellen, Marco weet alles!), enz.
Om alles echt goed te laten komen en niets aan het toeval over te laten, besluiten we dat we op 1 januari allemaal in de ochtend al in de kantine aanwezig zijn. En dat, lieve mensen, is niet gemakkelijk na Oudejaarsavond. Maar de commissie zal alles doen om de opening te doen slagen. De conclusie van deze avond “zakken vullen” was toch voornamelijk: WE GAAN IETS HEEL SPECIAALS MEEMAKEN!
Natascha
Het jubileumdagboek, dag 7
zondag 27 december, nog 5 dagen te gaan……
Zoals ik gisteren al schreef, was ik vandaag vrij. Vrij van mijn jubileumactiviteiten. Niet vrij in de zin dat ik gewoon een dagje op de bank kon hangen met een boek of de kersteditie van HP/De Tijd die al een week ongelezen in de krantenbak ligt. Ook de Maarten, een speciale editie van de makers van het Historisch Dagblad en voor de gelegenheid samengesteld door Nederlands aangenaamste mopperkont Maarten van Rossum, een blad waar ik me enorm op verheugde, ligt nog onaangeraakt op de hoek van de eettafel. Dus zo vrij was ik niet. Ik heb mijn vrije dag voornamelijk in de trein doorgebracht. Sam ging vandaag logeren bij zijn neefje en nichtje die in het Gelderse Brummen wonen. Dat is een treinreis van 2.20 uur heen en uiteraard ook 2.20 uur terug. Ruim 4,5 uur in de trein, de gelegenheid om al dat leesvoer tot me te nemen. Maar dan is het wel handig om het bij je te hebben……
Het was de bedoeling dat ik na het afleveren van Sam in Brummen door zou reizen naar Zwolle waar een van mijn dierbaarste vriendinnen woont. Door omstandigheden ging dat niet door en dus stapte ik vanmiddag gewoon weer in de trein terug naar de Zaanstreek. Gelukkig wel de Ipod met de hele playlist voor de nieuwjaarsreceptie mee, dus die heb ik bijna in zijn geheel kunnen horen. Best aardig, wat zeg ik, eigenlijk vind ik hem steengoed! Nu de leden nog….
Terwijl het Nederlandse landschap aan mij voorbij glijdt, glijden mijn gedachte af naar de opening van het jubileumjaar. Ik moet erg oppassen, want ik bedenk elke keer weer nieuwe dingen en zoveel tijd is mij niet meer gegund, dus ik moet mezelf afremmen. Het is moeilijk, want ik realiseer me dat dit een echt unieke gebeurtenis gaat worden. Het 200-jarig bestaan zullen u en ik niet meer gaan meemaken.
Ik maak me wel zorgen over één aspect van de aankomende opening. Ik vraag me echter tegelijkertijd af of het verstandig is dit met u te delen. Maar ach, mijn hele leven ligt al op straat, dus dit kan er ook nog wel bij. Zoals ik al eerder berichtte heb ik een schitterende jurk aangeschaft voor de opening. De jurk is perfect, past perfect in het thema van het begin van het jubileumjaar: een echte retro galajurk. Op het moment van aanschaf stond de jurk mij ook prachtig, hij zat als gegoten. U merkt het al, ik schrijf in de verleden tijd. Een bewuste keuze, want de jurk staat niet meer prachtig. Ik ben namelijk afgevallen (wees gerust, dat is geen doel op zich, dat gebeurt bij mij altijd als ik het wat druk heb, het komt er ook wel weer aan). Bij mij vallen dan voornamelijk de borsten er bijna letterlijk af. En dat kon ik voor de jurk net niet gebruiken. Ik houd ruimte over en dat staat op zijn zachts gezegd nogal …..raar. Een borstvergroting is geen optie. De privé-klinieken zijn tussen Kerst en Oud&Nieuw ongetwijfeld gesloten en al waren ze open, mijn verzekering dekt de kosten niet. Wat nu heel gevaarlijk is, is het feit dat Sam morgen ook nog de gehele dag in Brummen is. Ik heb dus alle gelegenheid om even de trein naar Amsterdam te pakken en nogmaals een bezoek te brengen aan Laura Dolls, de winkel waar mijn huidige jurk vandaan komt en een winkel met een geweldige collectie extravagante en retro avondjurken. Mijn persoonlijke snoepwinkel! Twee avondjurken voor één gelegenheid aanschaffen is gekkenwerk, ik ben Conny Breukhoven niet! Dan krijg ik een geweldig goed idee. In september organiseren wij in het kader van het jubileum een grote veiling. Als ik nou eens mijn op dit moment iets te grote avondjurk schenk aan de veiling? Dan doneer ik toch aan een goed doel en kan ik zonder schuldgevoel morgen gewoon een nieuwe goed aansluitende japon kopen! Af en toe vind ik mezelf briljant!
En terwijl ik het jubileumdagboek al geplaatst heb op de website, ontvang ik nog de bijdrage van onze Jan! En die bijdrage wil ik u niet onthouden! Daarom deze er toch nog even snel tussengeplakt!
Zondag 27 december, van Frankrijk naar de Zaanstreek….
Na ruim 8 uur asfalt, vangrail en de Belgische TomTom-juffrouw, die ons overigens feilloos de kortste weg heeft gewezen, zijn we uit Frankrijk weer terug in de Zaanstreek. Voor mij is autorijden een kwelling van heb ik jou daar, vooral als een rit verder dan Utrecht is. Ik vind het zo'n ontzaggelijk geestdodende bezigheid. Autorijdenmaakt het mij onmogelijk om de geest te laten waaien, wanneer ik dat wel doe dan is de kans op kolossale blikschade niet denkbeeldig. Bij mij, bij wie de gedachten regelmatig aan de haal gaan, is autorijden
zoiets als verplicht de tafel van 1 tot duizend moeten opdreunen.Voortdurend dien ik mijzelf bij de les te houden en wanneer ik mijn gedachten voel afdwalen gebruik ik het aloude Johnny the Selkicker adagium: 'Wilskracht!-Voorwaarts!-Vuur!', dat ik in mitrailleurtempo
langdurig achterelkaar herhaal, totdat ik de strepen op het asfalt, de remlichten van de voorgangers en de vangrail weer helder zie. Duopassagieren vind ik ook niets, lezen, schrijven of slapen lukt niet, laat staan tekenen, ik zit maar wat voor mij uit te staren. Maar
het is zeker minder gevaarlijk voor de mede-weggebruiker. Het is onbegrijpelijk dat mij het rijbewijs is uitgereikt (al na twee pogingen). Die examinator moet een enorme off-day hebben gehad. Deze dag is derhalve vrijwel KZ-loos aan mij voorbij gegaan. Ik ben zo verdoofd en afgestompt van het sonore geluid van de fluistermotor dat ik alleen maar de envelopjes waar de KZ-plaatjes in verpakt moeten worden kan stempelen, dat ben ik nu ook aan het doen, in hetzelfde ritme als dat waarmee de vonken uit de bougies, de benzine in de clinder laat ontploffen. Wel nuttig werk stel ik toch tevreden vast. Morgen mijn trouwpak maar eens passen, misschien kan ik dat aan tijdens de nieuwjaarsreceptie. 'Dat is een zomerpak', zegt Marjan, 'Dat kun je niet midden in de winter aantrekken'. 'Ook dat nog', denk ik, terwijl het stempelkussen droogloopt.
Groeten,
Jan.
Morgenavond komt de commissie weer bijeen om vervolgens tot aan de opening elkaar nauwelijks meer uit het oog te verliezen. Morgenavond staat er een bijzondere activiteit op het programma: we gaan zakken vullen! Daarover meer in het volgende dagboek.
Natascha
Zaterdag 26 december, 2e kerstdag, nog 6 dagen te gaan…. Vrijdag 25 december, 1e kerstdag, nog 7 dagen te gaan……. Mooi veldje met een piepkleine zittribune en witte betonnen paaltjes verbonden met een metalen pijp rondom. Zoals het hoort. Supporters kunnen lekker op het hek hangen en nergens reclameborden te zien. De luiken van het clubgebouw in de clubkleuren geschilderd: groen-wit. En voort gaat het. Twee vrolijke vinken vliegen een stukje met mij mee. Verderop vliegt een koppel kievitten op. Ik kom vrijwel niemand tegen, twee vroege wielrenners en drie auto's met feestelijk geklede mensen, op weg naar de kerk vermoed ik. Het laatste stuk van de weg, door het bos, heeft een stijgingpercentage van 17%. Dat is afzien. De drie tekkeltjes van de buren beneden aan de berg zijn enthousiast blaffend met mij mee naar boven gedribbeld. Ze vinden het prima bij ons. Na een verkwikkende douche heb ze weer naar beneden gebracht. Onderweg realiseerde ik mij wat een rijke geschiedenis ons 100-jarige KZ heeft (ik heb al verschillende conceptstukken van het jubileumboek gelezen) en wat een plezier de club aan velen heeft gegeven en nu staat ons eerste team bij het begin van het jubileumjaar ongeslagen aan kop in de Korfballeague. Kan het mooier? Wat een anekdotische bijdrage weer van Jan. En ja, ik zou moeten zeggen, het kan altijd mooier. Maar in dit geval, zou ik niet weten hoe. Het is inderdaad mooi bij KZ en het blijft mooi bij KZ. Daar zorgen we met z'n allen voor! Donderdag 24 december, nog 8 dagen te gaan...... Vanmorgen met grove tegenzin het winkelcentrum binnengetreden. Maar tot mijn grote verbazing viel de drukte in de supermarkt alleszins mee. De ergernis betrof met name de lege schappen. Geen rucola meer, geen basilicum en geen voorgebakken ciabatta meer. De slager gaf gratis rollades weg, althans dat zou je denken als je een nummertje trekt en je blijkt er nog 32 voor je te hebbent!! De slager heeft goede zaken gedaan, dat is één ding dat zeker is. Dus KZ krijgt binnenkort ongetwijfeld nog wel een wedstrijdbal van Slagerij Slagt… In de middag krijg ik een sms-je van onze Picasso in den vreemde. Hij tekent er in Frankrijk nog steeds lustig op los. Frankrijk jubileumdagboek 2 De auto remt weer. Gisteravond stond plotseling de plaatselijke brandweer met zwaailicht voor de deur. Wij schrokken ons rot. Twee brandweerlieden holden het erf op. Bleek dat ze ons ‘Bon Noel’ kwamen wensen en smeerden ons en passant een kalender aan voor 10 euro. Enfin, nu hoeven we niet bang te zijn dat ze niet komen als de vlammen van de open haard de schoorsteen in slaan. Kerstinkopen gedaan bij de locale kruidenier. Ria is terug naar Zaandam. Het is op z’n Zaans: “druilderig weer”, dus open haard aan en laptop + tekentablet op tafel. De tekening ‘toneel & cabaret’ moet nog worden ingekleurd, dus dat eerst. Daarna aan een nieuwe beginnen. Moet ook de gedachte laten gaan naar de presentatie van het album. Ik hoop maar dat de KZ-familie het een aardig ding vindt en dat er een beetje verzamel- en plaatjesdrift ontstaat. Ik hoop het, maar ik ben er niet zeker van of het wel leuk genoeg is. Fijne kerstdagen voor alle KZ-ers. Groeten van Jan en Marian Dat was weer een vermakelijke bijdrage van Jan. Maar Jan begint zo te merken ook lichtelijk in paniek te raken. Als er echter iets is, waarvan ik zeker weet dat het slaagt, is het het verzamelalbum wel! Ik heb het als een van de weinige KZ-ers al in handen mogen houden en wow, wat kan die man mooie en leuke dingen maken, zeg! Jan is onze echte creatieve geest in de commissie! Dat wat ik doe blijft toch een beetje semi en bij tijd en wijle amateuristisch. Maar ik doe het wel met passie en liefde voor een mooie club. In de middag wat financiële zaken geregeld. De eerste declaraties ingediend bij Danielle, onze voorzitter en tevens gebombardeerd tot penningmeester. Ik wil tenslotte niet platzak het jubileumjaar ingaan. Verderop, ergens in de Beemster, is er begonnen met het laatste hoofdstuk van het jubileumboek. Dat gaat dus ook de goede kant op. Morgen is het Kerst. Dat weerhoudt mij er echter niet van om het een en ander te doen voor KZ en achter mijn laptop te kruipen. Integendeel....... Morgen dus gewoon weer een bijdrage, misschien in een iets ingekorte vorm. Fijne kerstdagen! Natascha Woensdag 23 december, nog 9 dagen te gaan...... Terwijl heel Nederland even de crisis vergeten is en massaal kerstinkopen aan het doen is, staat mijn hoofd daar nog niet naar. In de ochtend wel even met Sam naar de kapper geweest, want gisteravond zei hij heel zielig tegen me dat hij nu echt bijna niets meer kan zien, omdat zijn pony voor zijn ogen hing. Door alle jubileumstress was mij dat een beetje ontgaan…. Het jubileumdagboek, dag 6
Dat wat een rustige 2e kerstdag moest worden, werd toch nog enigszins hectisch. Sam had ik beloofd dat we naar de film zouden gaan. En omdat ik het zelf dan ook nog een beetje leuk moet vinden, ga ik dan naar Amsterdam. Ik houd van Amsterdam, maar het Amsterdam waar ik van houd is anders dan het Amsterdam waarin ik belandde. Om Sam tegemoet te komen, gingen we naar de bioscoop met de roltrappen, oftewel Pathé De Munt. Niet naar het Ketelhuis bij de Westergasfabriek, dat vind ik leuk, maar dat vindt Sam geen echte bioscoop en ook niet naar Tuschinski, omdat ik daar niet meer naartoe durf, nadat ik in de krant heb gelezen dat deze bioscoop kampt met een enorme muizenplaag.
Pathé De Munt is mij echter een beetje te massaal. En dan al die gillende en rennende kinderen door de bioscoop, de popcorn die door de lucht vliegt, tientallen mensen die veel te laat de zaal in komen en natuurlijk allemaal langs mij moeten. Nee, ik had me een rustigere 2e kerstdag voorgesteld. Maar Sam heeft zich nergens aan gestoord en heeft genoten.
De dag begon gelukkig wel rustig. Ontbijtje en daarna maar weer eens wat jubileumactiviteiten ondernomen. Bij de Retro Klaverjasavond hoort natuurlijk ook een heuse ouderwetse tombola met grauwe grijze lootjes en een tafel vol met prijzen waarvan je eigenlijk niet weet wat je ermee moet of die je echt niet nodig hebt. Zo heb ik een keer een setje met autowasspullen gewonnen. Heel praktisch hoor, maar je hebt er wel een auto voor nodig. Dus hetzelfde setje staat strak gewoon tussen de leverworsten, de krantenbak, de messenset, de gereedschapskist, de bandenplakset, het flesje Maja Eau de Cologne, de strijkplankhoes, de pot ingemaakt fruit, de eiersnijder en nog veel en veel meer.
Behalve deze authentieke tombolaprijzen wil ik ook net even andere prijzen. En daarvoor heb ik vanmorgen maar enkele bizarre en hilarische webwinkels bezocht. Het wordt de meest bizarre en hilarische tombolatafel in de geschiedenis van de KZ Klaverjasavonden. Dat kan ik u nu alvast verzekeren!
Mocht u trouwens zelf nog een bijdrage hebben voor de tombolatafel, neem dan even contact met me op. Alles is welkom, maar liever geen gebruikte goederen. Het is een retro avond en geen recycle avond. Velen van u hebben ongetwijfeld zo’n fantastisch kerstpakket ontvangen en velen willen de helft van dit pakket waarschijnlijk alweer weggooien. Doe dat niet, maar geef het aan KZ, zodat het een mooi plaatsje op de tombolatafel kan krijgen.
Natuurlijk zullen we ook nog onze adverteerders en sponsors vriendelijk vragen om een kleine bijdrage voor deze tafel. De sponsors en adverteerders die dui dagboek lezen, kunnen zich dan ook alvast verheugen (of niet...) op mijn komst ergens in januari.
Na terugkomst van de bioscoop tref ik weer een mailtje van een KZ-er aan. Dit keer een e-mail van Rob Lembeck die aanbiedt zo nu en dan foto’s te willen maken van de jubileumactiviteiten. En daar zijn wij natuurlijk heel erg blij mee. Dank aan Rob dan ook. Wij kunnen echter nog meer fotografen gebruiken. We hebben heel wat evenementen en activiteiten en die kan Rob echt niet allemaal alleen doen. Je hoeft geen Paul Huf of Anton Corbijn te zijn, als je in het bezit van een camera bent, kom je al een heel eind!
De kerstdagen zijn weer voorbij, nog een paar dagen en dan is ook 2009 voorbij. Morgen weer een bijdrage, maar die komt waarschijnlijk pas of heel laat in de avond/nacht of in de vroege ochtend van 28 december. Morgen gaat Sam uit logeren in het oosten van het land en dan ben ik dus even vrij. En, neem me niet kwalijk, maar ik wil morgen even van mijn vrijheid genieten. Wees gerust, de voorbereidingen voor het jubileum verlopen tot nu toe uitstekend, dus ik kan er zonder problemen een dagje tussen uit.
Natascha Het jubileumdagboek, dag 5
Het is 23.00 uur, 1e kerstdag en ik schrijf met tranen in mijn ogen. Nee, wees niet bang, niet vanwege een eenzame Kerst. Ik heb een vreemde afwijking, ik huil snel bij films, bij series, actualiteitenprogramma’s, Andries Knevel, soaps, etc. Ja. ik huilde zelfs bij een aflevering van Dallas waarin Bobby Ewing doodging. Later bleek dat hij niet dood was, het was alleen maar een droom van Pamela. Nog nooit heb ik me zo verraden gevoeld als toen! Maar nu huil ik door de film Alles is Liefde. Stom, maar laat me maar even huilen. Huilen is soms best heel lekker!
De tranen drogen gelukkig snel op als ik denk aan wat komen gaat. Nog 7 dagen, nog 7 hele dagen en nachten en dan begint er een heel mooi jaar. Een jaar vol met verrassingen, een jaar met gekke dingen, een jaar vol vreugde, een jaar om nooit te vergeten.
Maar het is vandaag toch echt Kerst en daardoor heb ik, ondanks eerdere beloftes, niet veel gedaan aan die nabij toekomst van feest en vreugde.
Ik denk vandaag ook even aan ons commissielid die duizenden kilometers verderop op een strand ligt. Ben benieuwd hoe hij het vindt om Kerst in zijn zwembroek te vieren. En ben natuurlijk ook benieuwd wat voor briljante ideeën hij daar heeft opgedaan voor het komende jaar (ik voorzie een tropical party).
Geen praktische of tastbare zaken m.b.t. dat wat komen gaat, heb ik gerealiseerd. Maar ik moet bekennen dat het komende jaar continue in mijn hoofd zit. Veel schiet door mijn gedachten. Kleine dingen: we moeten het hout niet vergeten, we moeten genoeg stekkerdozen hebben, ik moet een sleutel regelen van de kantine, de automatische nieter van Roy moet er nog komen, mijn accu van de laptop moet ik klaarleggen, oppas moet ik nog regelen, de sleutel van de berging op mijn werk waar al het decoratiemateriaal ligt niet vergeten, etc. Het zegt u allemaal niets, maar mij des te meer!
Morgen toch maar even het draaiboek nog even aanpassen, het zijn kleine dingen, maar essentieel voor het slagen van een spectaculaire opening.
Getuige de bijdrage van het commissielid (nog steeds) in den vreemde ben ik niet de enige wiens hoofd zelfs met Kerst bij het komende jaar is:
KZ, Kerst en Jubileum.
Frits Roos (oudere KZ-ers kennen hem vast nog wel) mailde mij uit Perpignan - hij leest daar kennelijk de website goed - dat ik onmiddelijk kan mailen als ik een gmail account zou aanmaken en zo u ziet het werkt.
Natascha doet zichzelf tekort, zij is de drijvende kracht achter de Jubileumcommissie, niet alleen met passie en enthousiasme maar ook inspirerend en met veel creatieve power.
Gisteren heb ik 'Toneel/cabaret' afgemaakt en drie schetsjes voor nieuwe plaatjes gekrabbeld. Vandaag heb ik niet veel tijd. We gaan koken, want vrienden uit Wijk bij Duurstede (eigenaars van het huis) komen vanavond.
Vanochtend vroeg, na het ontbijt, eerst tijd gemaakt voor een duurloop van ca. 10 km. door het heuvelachtige zonovergoten Bretonse land. De Halve van Egmond staat voor de deur, dus er moet wat aan de conditie worden geschaafd. Torenvalken en Buizerds jagen ook met kerst evenals de plaatslijke jagersman, regelmatig hoor ik zijn windbuks knallen. In de verte beiert de kerkklok, koeien kijken mij met verbazing na wanneer ik langs ren. Op het kruispunt lijkt het alsof Jezus aan het kruis mij toelacht. 'Gefeliciteerd met uw verjaardag', roep ik. Daarna neem ik de afslag die mij langs het Terrain de Football voert. St.Laurent speelt daar in de laagste afdeling van de Franse onderbond.
Groeten,
Jan Schoen.
Morgen weer wat meer. Slaap lekker allemaal!
Natascha Het jubileumdagboek, dag 4
Het jubileumdagboek, dag 3
Na het kappersbezoek weer aan de slag. Gisteravond werd ik namelijk weer heel blij toen ik, nadat ik het jubileumdagboek weer had vol geschreven, mijn mailbox opende en daar weer een e-mail van een betrokken KZ-er aantrof. Dit keer een e-mail van Annemiek Janneman die mijn oproep voor macramé plantenhangers in het clubblad had gelezen. Zij gaf mij de meer dan geweldige tip om een oproep te doen in een radioprogramma van RTVNH. Ik kende het programma nog niet, maar nader onderzoek leverde op, dat dit inderdaad een programma is waar luisteraars allerlei oproepen kunnen doen. En dus heb ik een oproep ingestuurd voor de bewuste, zeer aparte en absoluut retro plantenhangers. Want de Retro Klaverjasavond valt of staat met de aanwezigheid van deze relikwieën uit de jaren zeventig.
Hopelijk word ik binnenkort door Hans van Willigenburg gebeld en schalt mijn luide stemgeluid niet meer alleen door de sporthal, maar ook door de radioboxen bij de Noord-Hollanders de huiskamer in! Ik verwacht er veel van en ben al bezig ruimte te maken in mijn berging.
In de middag bezig met een document voor de website. We hebben besloten om de leden alvast te informeren welke plaatjes voor het KZ-100 jaar verzamelalbum vanaf 1 januari te verkrijgen zijn. Niet alle plaatjes worden namelijk meteen uitgegeven. We doen dit bewust in fasen, zodat het hele jaar door gespaard kan worden en niet iedereen na 1 maand al is uitgespaard. Op 1 januari verschijnen er 35 plaatjes en de namen van die plaatjes zullen vandaag of morgen dus ook op de website geplaatst worden.
Ergens in april verschijnt dan de volgende serie van 25 plaatjes en later in het jaar nog 2 x 20 plaatjes. En wie weet verschijnt er nog een bonusplaatje ergens in april…Maar of die verschijnt, ligt buiten de macht van de jubileumcommissie…….
Om al die plaatjes keurig op een rijtje te krijgen, is geen probleem. Maar om het vervolgens keurig op de website te krijgen is een crime! Goh, wat ben ik toch een ontzettende kluns met die website. Dat moet echt gaan veranderen! Zodra PH klaar is met het grote jubileumboek, zal ik hem toch maar eens vragen een avondje voor me vrij te maken.
Het avondeten heb ik staan klaarmaken met mijn Ipod in mijn oren. De playlist voor de opening van het jubileumjaar heb ik tijdelijk even op mijn Ipod gezet, zodat ik goed kan horen of het een beetje redelijke playlist is en of de opbouw zoals ik die in gedachte had, ook een beetje overkomt. Terwijl ik roer in de pastasaus (vanavond staat er pasta met tonijn, mozarrella, prei en zongedroogde tomaten op het menu) luister ik naar Funky Boudoir. Lekker nummer, beetje lounge, goed om mee te beginnen op 1 januari.
Vandaag geen bijdrages binnengekregen van de overige commissieleden of andere jubileumbetrokkenen. U moet het dus maar even alleen met mij doen. Morgen moet ik echt de hel die supermarkt heet in, dus in hoeverre ik morgen veel aan het jubileum kan werken is de vraag. Een bijdrage kunt u in ieder geval verwachten, van mij of een van de anderen!
Natascha
Het jubileumdagboek, dag 2
Dinsdag 22 december, nog 10 dagen……
Vandaag met Pam naar de Macro geweest. Bij een officiële opening hoort tenslotte niet alleen een glaasje, maar ook een hapje. Die hapjes gaan wij halen bij de Macro. Met een enorme kar lopen wij langs de enorme schappen. Terplekke besluiten wij een klein buffetje in te richten met wat salades, sateetjes, saucijzenbroodjes, kaasjes en pateetjes. Gemakkelijk doch lekker. We staan op een gegeven moment met een emmer van 50 liter huzarensalade in onze handen. Zelf ben ik niet zo dol op huzarensalade, en zo’n emmer ziet er nou ook niet echt stijlvol uit…! Pam weet mij bijna met haar ongekende enthousiasme over te halen. We smeren het uit over een schaal, garneren het een beetje leuk met een eitje, een tomaatje, een augurkie, beetje mayonaise erover heen strijken en we hebben een exquise salade! Maar 50 kilo huzarensalade is iets teveel van het goede. We besluiten een emmertje kleiner te nemen, en nog een tweetal andere soorten. Beetje variatie kan geen kwaad.
In de Macro ook nog even een telefoontje gepleegd naar Ria, het officieuze hoofd kantine. Wat ligt er eigenlijk nog in de kantine, hoe doen we het met de sateetjes, etc. Behulpzaam als altijd staat Ria ons langdurig te woord.
Dan gaan we rekenen. Oei….het is allemaal wel aan de prijzige kant en ons budget is beperkt. En dus besluiten we, prijsbewust als we zijn, naar de Aldi te rijden voor de overige culinaire hoogstandjes. Eerst even de auto lossen bij de kantine, waar we hartelijk worden verwelkomd door de leidsters van FreeKids. Meteen even het een en ander afgesproken over het versieren van de kantine. Wederom weer een prima medewerking van FreeKids. Het zag er trouwens erg gezellig uit in de kantine. Ik kom al meer dan 30 jaar in die kantine en voor het eerst had ik het gevoel niet in een kantine te zijn, maar gewoon in een knusse kinderopvang.
Vervolgens rijden Pam en ik naar de Aldi. Nog nooit eerder was ik daar geweest. Wat is het daar goedkoop! Maar ja, zuinigheid is mij nooit goed aangeleerd, want als iets goedkoop is, dan neem je toch overal iets extra’s van mee? De kar was dan ook weldra vol. En toch liet ik een vreugdekreetje horen bij de kassa: zoveel spullen voor zo weinig geld! Alles weer naar de kantine gereden en ruim 3 uur later ben ik weer thuis.
Ik open mijn mailbox en ik tref een e-mail van Guus aan. Guus is samen met een aantal andere KZ-ers ook druk
